romantyzm

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

romantyzm (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[rɔ̃ˈmãntɨsm̥], AS[rõmãntysm̦], zjawiska fonetyczne: wygł.nazal.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) liter. szt. epoka w historii sztuki i literatury, trwająca od lat 90. XVIII wieku do lat 40. XIX wieku, charakteryzująca się zainteresowaniem sferą indywidualnych uczuć, kulturą ludową i historią, zaprzeczająca racjonalizmowi, głosząca swobodę twórczą i odrzucająca sztywne kanony klasycyzmu; zob. też romantyzm w Wikipedii
odmiana:
(1.1) blm
przykłady:
składnia:
kolokacje:
(1.1) epoka romantyzmu
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. romantyczność ż, romantyka ż, romantyk mos, romantyczka ż
przym. romantyczny
przysł. romantycznie
związki frazeologiczne:
etymologia:
franc. romantisme < łac. romanticus lub łac. romanus[2]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 Należy do grupy rzeczowników, w których końcówkę zapisywaną w Ms. i W. lp jako „-zmie” wymawia się alternatywnie jako „-zmie” albo „-źmie”.
  2. Stanisław Makowski, Romantyzm, WSiP, Warszawa 1995, s. 15.