Przejdź do zawartości

odrzucać

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

odrzucać (język polski)

[edytuj]
wymowa:
, IPA: [ɔḍˈʒut͡sat͡ɕ], AS: [oḍžucać], zjawiska fonetyczne: udziąs.
znaczenia:

czasownik przechodni niedokonany (dk. odrzucić)

(1.1) oddalać gwałtownie od siebie
(1.2) zmieniać położenie ruchem gwałtownym czy rzutem
(1.3) wykonywać czynność świadczącą o nieakceptowaniu czegoś
(1.4) unikać potwierdzenia a nawet zaprzeczać
(1.5) med. nie przyjmować przeszczepu
(1.6) wojsk. zmuszać do cofania
(1.7) praw. uznać żądania powoda za niedopuszczalne z przyczyn formalnych, na co przysługuje zażalenie a nie apelacja
odmiana:
(1.1-7) koniugacja I
przykłady:
(1.1) W tamtych czasach odrzucałem myśli, że mogłoby się wydarzyć coś tak spektakularnego.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) odpychać, odtrącać, odpierać, odkładać, skreślać, spławiać, wywalać, wyrzucać, pozbywać się, zbywać
(1.2) rzucać, odkładać, odbijać, odpychać, odgarniać, ciskać, wyrzucać, wywalać, wulg. wypierdalać
(1.3) nie akceptować, nie uznawać, nie przyjmować, nie aprobować, nie godzić się, odmawiać, wetować, zaprzepaszczać, unieważniać, anulować
(1.4) negować, zaprzeczać, dementować, odpierać, przeczyć
(1.5) nie przyjmować, nie tolerować, tracić
(1.6) odpierać
antonimy:
akceptować, przyjmować, przyswajać, tolerować, aprobować, przygarniać, przysposabiać
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. odrzut mrz, odrzutowiec mrz, odrzucanie
ims. odrzucany
przym. bezodrzutowy
czas. rzutować
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
(1.7) nie mylić z: oddalać
tłumaczenia:
źródła: