indywidualny

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

indywidualny (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌĩndɨvʲiduˈwalnɨ], AS[ĩndyvʹidualny], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.epenteza ł akc. pob. wymowa ?/i
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) właściwy jednostce, typowy dla konkretnej osoby, swoisty
(1.2) osobny, niezespołowy, pojedynczy, samemu, oddzielny
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Jej autor nazwał koncepcją trzeciego świata, trzeciego w stosunku do światów rzeczywistości i indywidualnego ludzkiego poznania[1].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) osobisty, swoisty, charakterystyczny, jednostkowy, niecodzienny, nienormalny, odrębny, osobniczy, rozpoznawalny, specjalny, specyficzny, swoisty, szczególny, wyjątkowy[2]
antonimy:
(1.1) grupowy
(1.2) kolektywny
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. indywidualność f, indywidualizacja f, indywidualizowanie n, indywidualizm m, indywidualista m, indywidualistka f, indywiduum n
czas. odindywidualizowywać, odindywidualizować, indywidualizować ndk.
przym. indywidualistyczny
przysł. indywidualnie, indywidualistycznie
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1-2) franc. individuel
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Jerzy Dzik, Dzieje życia na ziemi : wprowadzenie do paleobiologii, 1992, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
  2. synonimy.ux.pl.