plebs
plebs (język polski)
[edytuj]- wymowa:
- ⓘ
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) ogół ludzi niewykształconych i niezamożnych, mających obojętny stosunek do kultury[1]
- (1.2) w dawnej Polsce: warstwa społeczna nienależąca do stanu szlacheckiego[1]
- (1.3) w starożytnym Rzymie: warstwa obywateli wolnych, ale niemających pełni praw politycznych[1]
- odmiana:
- (1.1-3) blm,
przypadek liczba pojedyncza mianownik plebs dopełniacz plebsu celownik plebsowi biernik plebs narzędnik plebsem miejscownik plebsie wołacz plebsie
- przykłady:
- składnia:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. plebejskość n, plebejusz m, plebejuszka ż, plebejka ż
- przym. plebejski, plebejuszowski
- związki frazeologiczne:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- bułgarski: (1.3) плебс m
- duński: (1.1) pøbel w
- niemiecki: (1.1) Pöbel m
- norweski (bokmål): (1.1) pøbel m
- norweski (nynorsk): (1.1) pøbel m
- słowacki: (1.2) plebs m; (1.3) plebs m
- szwedzki: (1.1) pöbel w
- węgierski: (1.3) plebsz
- źródła:
plebs (język łaciński)
[edytuj]- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) lud, tłum, pospólstwo[1]
- (1.2) rel. naród wybrany, Hebrajczycy, Izraelici[1]
- (1.3) rel. chrześcijanie, wierni (szczególnie świeccy)[1]
- odmiana:
- (1.1-3) plebs, plebis (deklinacja III, paradygmat II samogłoskowy)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik plebs plebēs dopełniacz plebis plebium celownik plebī plebibus biernik plebim plebēs ablatyw plebi plebibus wołacz plebs plebēs
- przykłady:
- składnia:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- źródła: