napór

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

napór (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) silna presja fizyczna na coś lub kogoś
(1.2) przen. silne oddziaływanie
(1.3) fiz. siła nacisku jaką ciecz wywiera na powierzchnię; zob. też parcie hydrostatyczne w Wikipedii
odmiana:
(1.1-3)
przykłady:
(1.1) Ogrodzenie runęło pod naporem tłumu protestujących.
(1.2) Nie mógł oprzeć się naporowi, jaki zaczęły na niego wywierać środowiska żydowskie.
(1.3) Płyn w stanie spoczynku wywiera napór hydrostatyczny zarówno na dno, jak i ścianę naczynia[1].
składnia:
kolokacje:
(1.1) napór asyryjski / lawin / nieprzyjaciela / mas / perski / plemion / Szwedów / tłumu / wojsk / Turków
(1.2) myśli / szlachty / środowiska
(1.3) napór hydrodynamiczny / hydrostatyczny / wody
synonimy:
(1.1) napieranie
(1.2) nacisk, napieranie, oddziaływanie, presja
(1.3) parcie
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. napieranie n
czas. napierać ndk., naprzeć dk.
związki frazeologiczne:
etymologia:
prasł. *naporъ
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: