młódź

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

młódź (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik zbiorowy, rodzaj żeński

(1.1) przest. (dziś książk. i podn.) młodzież
odmiana:
(1.1) blm,
przykłady:
(1.1) Urządzacie huczne bale, // bałamucić chcecie młódź // i w występnym swoim szale // ideami dusze truć![2]
(1.1) Wypoczywająca młódź natomiast przygotowała dla wojewody niemało atrakcji, m.in. mógł on podziwiać skoki spadochronowe[3].
(1.1) Spore zasługi w formowaniu się w XVIII w. nowego języka literackiego Białorusinów (wciąż jeszcze wtedy nazywanych Litwinami) położyli jezuici z prowincji białoruskiej. W rozbudowanym przez nich szkolnictwie, przez które przepuszczali młódź z dworów i mieszczańską, organizowali teatrzyki uczniowskie z często niebłahym repertuarem[4].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. młody
rzecz. młodzież f, młode n, młody mos
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
(1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: młodzież
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło młódź w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.
  2. Janusz Szpotański, Zebrane utwory poetyckie, 1990, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
  3. Beata Maly, Gazeta Wrocławska nr 21/07, 1999, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
  4. Sokrat Janowicz, Gazeta Wyborcza, 1998-12-04, Narodowy Korpus Języka Polskiego.