fara

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Podobna pisownia Podobna pisownia: faràfârâfãrãfårafără

fara (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈfara], AS[fara]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) przest. kośc. adm. główny kościół parafialny w mieście; zob. też fara w Wikipedii
(1.2) gw. (Górny Śląsk) parafia
(1.3) gw. (Górny Śląsk)[1] plebania, probostwo
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Przy farze była szkoła parafialna i 2 szpitale, uposażone w grunta i ogrody[2].
(1.3) Byłżech dzisiej na farze zamówić mszo za fatra.Byłem dziś na plebanii zamówić mszę za ojca.
składnia:
kolokacje:
(1.2) srogo fara
(1.3) na farze
synonimy:
(1.1) kościół farny
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. daw. fararz, reg. śl. farorz mos
przym. farny
związki frazeologiczne:
etymologia:
niem. Pfarre[1]
uwagi:
zob. też fara w Encyklopedii staropolskiej
tłumaczenia:
(1.2) zobacz listę tłumaczeń w haśle: parafia
(1.3) zobacz listę tłumaczeń w haśle: plebania
źródła:
  1. 1,0 1,1 Barbara i Adam Podgórscy, Słownik gwar śląskich, s. 82, Katowice, Wydawnictwo KOS, 2008, ISBN 978-83-60528-54-9.
  2. F. Sulimierski, B. Chlebowski, W. Walewski, Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, 1880-1902.

fara (język czeski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) rel. parafia
(1.2) rel. plebania
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. farnice ż, farnost ż, farář m
przym. farní
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:

fara (język słowacki)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) plebania[1]
(1.2) pot. parafia[1]
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. farnosť ż, farár m, farárka ż, farárstvo n
zdrobn. farička ż
przym. farský, farársky
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:
  1. 1,0 1,1 Zofia Jurczak-Trojan, Halina Mieczkowska, Elżbieta Orwińska, Maryla Papierz, Słownik słowacko-polski, t. I, A-Ô, s. 177, Kraków, TAiWPN Universitas, 2005, ISBN 83-242-0569-1.

fara (język szwedzki)[edytuj]

wymowa:
wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj wspólny

(1.1) niebezpieczeństwo, zagrożenie

czasownik nieprzechodni

(2.1) jechać
odmiana:
(1.1) en fara, faran, faror, farorna
(2.1) att fara, far, for, farit, far! ; pres. part. farande, perf. part. faren (w czasownikach frazowych)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) farlighet, oråd, våda, risk, hot, nöd
(2.1) resa, åka, färdas
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. farande, färd, fart
czas. befara
przym. farlig
związki frazeologiczne:
złożenie rzeczownikowe farhåga, farkost, farsot, fartyg, farozon, livsfara
fraza rzeczownikowa ingen fara på taketfara och fläng
złożenie czasownikowe vederfaras, villfara
czasownik frazowy fara avfara bortfara framfara förbifara hemfara ifara igenfara igenomfara infara i vägfara omkringfara uppfara urfara utfara vilse
fraza czasownikowa fara illafara och flackafara och flängavara fara å färde
złożenie przymiotnikowe farofylld
etymologia:
uwagi:
(1.1) zobacz też: czasowniki nieregularne w języku szwedzkim
źródła: