detektyw
detektyw (język polski)
[edytuj]
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) człowiek zajmujący się w sposób niejawny dochodzeniem, śledzeniem, rozwiązywaniem spraw o charakterze kryminalnym jako funkcjonariusz policji lub jako pracownik prywatnej agencji śledczej[1]
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik detektyw detektywi dopełniacz detektywa detektywów celownik detektywowi detektywom biernik detektywa detektywów narzędnik detektywem detektywami miejscownik detektywie detektywach wołacz detektywie detektywi
- przykłady:
- (1.1) Zwykle głównymi bohaterami kryminałów są detektywi.
- (1.1) Detektyw długo myślał nad rozwiązaniem tej sprawy.
- (1.1) Kontakt detektywa był nieudolny i nie dostarczał żadnych wartościowych informacji.
- (1.1) Teraz jego detektywi wysłali do CBŚ i Prokuratury Apelacyjnej w Poznaniu dokumenty, które według detektywa Waldemara Czerwińskiego dowodzą, że Jurkiewicz został zamordowany na zlecenie[2].
- (1.1) Takie działania już zaczynają owocować - powiedział reporterowi "Detektywa" jeden z utajnionych specjalistów grupy "Obcy"[3].
- (1.1) Ciałem detektywa wstrząsnął lekki dreszcz. Ktoś buszował w apartamencie, podczas gdy on był praktycznie bezbronny[4].
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) być / zostać detektywem • szkolić się / wyszkolić się na detektywa • prywatny / policyjny detektyw • licencja detektywa • praca detektywa • detektyw kryminalny / celny / finansowy • pani detektyw
- antonimy:
- (1.1) przestępca m
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. detektorysta mos, detekcja ż, detektor m
- przym. detektywistyczny
- związki frazeologiczne:
- uwagi:
- zobacz też: Indeks:Polski - Zawody
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) detective, investigator
- baskijski: (1.1) detektibe
- białoruski: (1.1) дэтэктыў m
- bułgarski: (1.1) детектив m
- czeski: (1.1) detektiv m
- duński: (1.1) detektiv w
- francuski: (1.1) détective m
- gudźarati: (1.1) જાસૂસ m (jāsūsa)
- hiszpański: (1.1) detective m/ż
- kataloński: (1.1) detectiu m
- niemiecki: (1.1) Detektiv m
- norweski (bokmål): (1.1) detektiv m
- nowogrecki: (1.1) ντετέκτιβ m, ιδιωτικός αστυνομικός m
- rosyjski: (1.1) детектив m
- słowacki: (1.1) detektív
- szwedzki: (1.1) detektiv w
- ukraiński: (1.1) детектив m
- węgierski: (1.1) detektív
- wilamowski: (1.1) detektyw m
- źródła:
- ↑ Słownik współczesnego języka polskiego, red. Bogusław Dunaj, t. 1, Przegląd Reader's Digest, Warszawa 1998, ISBN 83-909366-3-1, s. 167.
- ↑ Jakub Roszkowski, Papierosy, przemyt, śmierć, „Głos Koszaliński”, 2003, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
- ↑ Henryk Malanowski, Detektyw, 1999, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
- ↑ Witold Jabłoński, Dzieci nocy, 2001, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
- ↑
Hasło „detektyw” w: Słownik wyrazów obcych, Wydawnictwo Naukowe PWN, wyd. 1995 i nn.
detektyw (język wilamowski)
[edytuj]
- zapisy w ortografiach alternatywnych:
- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- przykłady:
- składnia:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz.
- forma żeńska detektywyn ż
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- zobacz też: Indeks:Wilamowski - Zawody
- źródła: