cenotaf

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

cenotaf (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ʦ̑ɛ̃ˈnɔtaf], AS[cẽnotaf], zjawiska fonetyczne: nazal. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) książk. archit. symboliczny grób, niezawierający ciała, stawiany w przypadku nieznalezienia ciała lub w celu upamiętnienia bohaterstwa zmarłego, często w miejscu jego śmierci; zob. też cenotaf w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) W czasach nowożytnych spotyka się cenotafy świętych, postaci historycznych, np. św. Wojciecha w kształcie tumby w katedrze w Gnieźnie, ustawiony obok relikwiarza[1].
składnia:
(1.1) cenotaf + D.
kolokacje:
(1.1) wybudować / postawić / wznieść cenotaf • upamiętnić cenotafem kogoś / coś
synonimy:
(1.1) kenotaf, kenotafium
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. kenotaf m, kenotafium n
przym. cenotaficzny
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) łac. cenotaphium < gr. κενοτάφιον (kenotáphion), gr. κενός (kenós) → pusty, gr. τάφος (táphos) → grób[2]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. z Wikipedii
  2. Hasło cenotaf w: Władysław Kopaliński, Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych, De Agostini Polska.