nowożytny

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

nowożytny (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌnɔvɔˈʒɨtnɨ], AS[novožytny], zjawiska fonetyczne: akc. pob. wymowa ?/i
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) od nowożytność: należący do nowożytności, określający nowożytność, używany w związku z nowożytnością
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Pozytywizm jest szczególnie typową postawą nowożytnego okresu. Ale nie tylko on. Nowożytny jest racjonalista Descartes z racji swej metody i apriorysta Kant z racji epistemologicznego nastawienia swej filozofii.[1]
składnia:
kolokacje:
(1.1) czasy / igrzyska olimpijskie / państwo nowożytne • historia / sztuka / nauka / literatura / epoka / demokracja nowożytna • okres / teatr / język / świat nowożytny
synonimy:
(1.1) nowoczesny, współczesny
antonimy:
(1.1) starożytny
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. nowożytność, ponowożytność, postnowożytność
przym. ponowożytny, postnowożytny
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) pol. nowożytność
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Władysław Tatarkiewicz O filozofii i sztuce, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1986, s. 61