burta

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Podobna pisownia Podobna pisownia: burtă

burta (język polski)[edytuj]

burta (1.1) żaglowca
wymowa:
IPA[ˈburta], AS[burta] wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) bok statku; zob. też burta w Wikipedii
(1.2) bok samolotu
(1.3) bok skrzyni ciężarówki
(1.4) daw. pionowy brzeg kanału wodnego
(1.5) daw. wykończony lamówką brzeg materiału
odmiana:
(1.1-5)
przykłady:
(1.1) Majtkowie przywdziali nowe kaftany; jedni myli pokład, inni czyścili mosiężne spojenia burt i okien, na maszcie wywieszono jedną chorągiew, a na tyle statku drugą, większą. (H. Sienkiewicz: Za chlebem)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. burtowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1-3) daw. bort z niem. Bord, hol. boord, franc. bord[1][2]
(1.4-5) niem. Bort[3][2]
uwagi:
zobacz też: Międzymorze/Przypisy
tłumaczenia:
źródła:
  1. Hasło burta I w: Słownik zapożyczeń niemieckich w polszczyźnie, red. Marek Łaziński, s. 42, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008, ISBN 978-83-01-15588-9.
  2. 2,0 2,1 publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło burt w: Aleksander Brückner, Słownik etymologiczny języka polskiego, Kraków, Krakowska Spółka Wydawnicza, 1927.
  3. Hasło burta II w: Słownik zapożyczeń niemieckich w polszczyźnie, red. Marek Łaziński, s. 42, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008, ISBN 978-83-01-15588-9.