atrybucja

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

atrybucja (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌatrɨˈbuʦ̑ʲja], AS[atrybucʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk.akc. pob. ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) przypisywanie (czegoś komuś lub czemuś)
(1.2) jęz. połączenie rzeczownika z przymiotnikiem pełniącym funkcję atrybutu - przydawki
(1.3) psych. wnioskowanie, wyjaśnianie czyichś zachowań, zjawisk, intencji pomagające przewidywać zdarzenia i zwiększyć możliwość wpływania na nie
(1.4) szt. przypisanie autorstwa dzieła sztuki, dokonywane gdy dzieło nie jest podpisane lub istnieją wątpliwości co do autentyczności podpisu autora
odmiana:
(1.1-4)
przykłady:
(1.1) Rady szybko rozszerzyły swe pierwotne atrybucje kierowników strajków i stały się zalążkiem nowej władzy, która zagarniała rządy w kraju i wprowadzała w życie swoje postanowienia.[2]
składnia:
kolokacje:
(1.3) atrybucja globalna
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. atrybucyjny
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac. attributio[3]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „atrybucja” w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.
  2. Janusz Pajewski, Historia powszechna 1871-1918, 1967, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
  3. Hasło „atrybucja” w: Słownik wyrazów obcych, Wydawnictwo Naukowe PWN, wyd. 1995 i nn.