tlen

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

tlen (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[tlɛ̃n], AS[tlẽn], zjawiska fonetyczne: nazal.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) chem. pierwiastek chemiczny o symbolu O i liczbie atomowej 8; zob. też tlen w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Tlen jest niezbędny do życia.
(1.1) Woda składa się z wodoru i tlenu.
(1.1) Etery podatne na utlenianie tlenem.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) kwasoród, symbol. O
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. tlenek m, tlenowiec m, beztlenowiec m, tlenoterapia f, tlenienie n, utlenianie n, nadtlenek m, podtlenek m, dwutlenek m, trójtlenek m, czterotlenek m, pięciotlenek m, wodorotlenek m, antyutleniacz m, tritlen m
czas. utleniać, tlenić, dotleniać, dotlenić, natlenić, natleniać
przym. tlenowy, beztlenowy, tlenkowy
przysł. tlenowo, beztlenowo
tem. słow. tleno-
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) od słowa „tlić
uwagi:
(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Pierwiastki chemiczne
tłumaczenia:
źródła: