tlen

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

tlen (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[tlɛ̃n], AS[tlẽn], zjawiska fonetyczne: nazal. 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) chem.  pierwiastek chemiczny o symbolu O i liczbie atomowej 8; zob.  też tlen w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Tlen jest niezbędny do życia.
(1.1) Woda składa się z wodoru i tlenu.
(1.1) Etery podatne na utlenianie tlenem.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) kwasoród, symbol.  O
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  tlenek m , tlenowiec m , beztlenowiec m , tlenoterapia f , tlenienie n , utlenianie n , nadtlenek m , podtlenek m , dwutlenek m , trójtlenek m , czterotlenek m , pięciotlenek m , wodorotlenek m , antyutleniacz m , tritlen m 
czas.  utleniać, tlenić, dotleniać, dotlenić, natlenić, natleniać
przym.  tlenowy, beztlenowy, tlenkowy
przysł.  tlenowo, beztlenowo
tem. słow.  tleno-
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) od słowa „tlić
uwagi:
(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Pierwiastki chemiczne
tłumaczenia:
źródła: