rumuński

rumuński (język polski)

wymowa:

IPA: [rũˈmũj̃sʲci], AS: [rũmũĩ ̯sʹḱi], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • nazal. nazalizacja • rozs. artyk. rozsunięcie artykulacyjne 

znaczenia:

przymiotnik

(1.1) pochodzący z Rumunii

rzeczownik, rodzaj męski

(2.1) urzędowy język Rumunii

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza				liczba mnoga
	m.-os. rodzaj męskoosobowy/mzw rodzaj męskozwierzęcy	mrz rodzaj męskorzeczowy	f rodzaj żeński	n rodzaj nijaki	m.-os. rodzaj męskoosobowy	nm.-os. rodzaj niemęskoosobowy
mianownik	rumuński		rumuńska	rumuńskie	rumuńscy	rumuńskie
dopełniacz	rumuńskiego		rumuńskiej	rumuńskiego	rumuńskich
celownik	rumuńskiemu		rumuńskiej	rumuńskiemu	rumuńskim
biernik	rumuńskiego	rumuński	rumuńską	rumuńskie	rumuńskich	rumuńskie
narzędnik	rumuńskim		rumuńską	rumuńskim	rumuńskimi
miejscownik	rumuńskim		rumuńskiej	rumuńskim	rumuńskich
wołacz	rumuński		rumuńska	rumuńskie	rumuńscy	rumuńskie
nie stopniuje się

przykłady:

(1.1) Policja ujęła uchodźców rumuńskich.

(2.1) Jacek biegle mówi po rumuńsku.

składnia:

kolokacje:

(1.1) obywatelstwo rumuńskie

(2.1) mówić po rumuńsku

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik Rumunia, Rumun, Rumunka

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1-2) Romanian
• arabski: (1.1) روماني
• czeski: (2.1) rumunština
• dolnołużycki: (2.1) rumunšćina f rodzaj żeński
• duński: (1-2) rumænsk
• fiński: (1.1) romanialainen; (2.1) romania
• francuski: (1.1) Roumain; (2.1) roumain
• hiszpański: (1.1) rumano m rodzaj męski, rumana f rodzaj żeński
• koreański: (2.1) 루마니아어
• litewski: (1.1) rumuniškas
• niemiecki: (1.1) Rumäne m rodzaj męski, Rumänin f rodzaj żeński; (2.1) rumänisch
• rumuński: (1.1) (limba) română, romanesc m rodzaj męski, romanească f rodzaj żeński
• szwedzki: (1.1) rumänsk; (2.1) rumänska w rodzaj wspólny
• ukraiński: (1.1) румунський
• włoski: (1.1) romeno m rodzaj męski, romena f rodzaj żeński; (2.1) romeno

źródła: