obojętność
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] obojętność (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌɔbɔˈjɛ̃ntnɔɕʨ̑], AS: [oboi ̯ẽntność], zjawiska fonetyczne: nazal.• asynch. ę • akc. pob.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) brak zainteresowania czymś, brak czułości wobec czegoś, kogoś
- (1.2) chem. nie uleganie przemianom chemicznym
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza mianownik obojętność dopełniacz obojętności celownik obojętności biernik obojętność narzędnik obojętnością miejscownik obojętności wołacz obojętności
- przykłady:
- (1.1)
- składnia:
- synonimy:
- (1.1) indyferencja, ignorancja, znieczulica, apatia, zblazowanie
- antonimy:
- (1.1) zainteresowanie, podnieta
- wyrazy pokrewne:
- przym. obojętny
- przysł. obojętnie
- czas. obojętnieć, zobojętnieć, zobojętniać
- rzecz. zobojętnienie
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) indifference
- hawajski: (1.1) palaka
- interlingua: (1.1) indifferentia
- niemiecki: (1.1) Gleichgültigkeit f; (1.2) Neutralität f
- turecki: (1.1) aldırmazlık
- włoski: (1.1) indifferenza f
- źródła:
