konsternacja

konsternacja (język polski)

wymowa:

IPA: [ˌkɔ̃w̃stɛrˈnaʦ̑ʲja], AS: [kõũ̯sternacʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • nazal. nazalizacja • samogł.+n/m+szczelin. zbitka samogłoski, spółgłoski /n/ lub /m/ i spółgłoski szczelinowej • akc. pob. akcent poboczny  wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) stan osłupienia spowodowany nieoczekiwanym zwrotem sytuacji, w której znajduje się osoba „skonsternowana”; uczucie strachu spowodowane nieprzewidywalnością dalszego przebiegu sytuacji

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	konsternacja	konsternacje
dopełniacz	konsternacji	konsternacji
celownik	konsternacji	konsternacjom
biernik	konsternację	konsternacje
narzędnik	konsternacją	konsternacjami
miejscownik	konsternacji	konsternacjach
wołacz	konsternacjo	konsternacje

przykłady:

(1.1) Wśród dostojników nastąpiła lekka konsternacja.

składnia:

kolokacje:

(1.1) ogólna / zupełna konsternacja • sprawić / wywołać konsternację

synonimy:

(1.1) zmieszanie, zażenowanie, zakłopotanie, strach, popłoch, konfuzja

antonimy:

(1.1) opanowanie

wyrazy pokrewne:

czas. czasownik konsternować, skonsternować

przym. przymiotnik skonsternowany

związki frazeologiczne:

etymologia:

(1.1) łac. łacina consternatio → niepokój, zmieszanie < łac. łacina consternare → zatrwożyć

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) consternation
• arabski: (1.1) رعب، ذعر
• francuski: (1.1) consternation
• hiszpański: (1.1) consternación f rodzaj żeński
• interlingua: (1.1) consternation
• niemiecki: (1.1) Bestürzung f rodzaj żeński
• nowogrecki: (1.1) κατάπληξη f rodzaj żeński

źródła: