konsternacja

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

konsternacja (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌkɔ̃w̃stɛrˈnaʦ̑ʲja], AS[kõũ̯sternacʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk. nazal. samogł.+n/m+szczelin. akc. pob.  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) stan osłupienia spowodowany nieoczekiwanym zwrotem sytuacji, w której znajduje się osobaskonsternowana”; uczucie strachu spowodowane nieprzewidywalnością dalszego przebiegu sytuacji
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Wśród dostojników nastąpiła lekka konsternacja.
składnia:
kolokacje:
(1.1) ogólna / zupełna konsternacja • sprawić / wywołać konsternację
synonimy:
(1.1) zmieszanie, zażenowanie, zakłopotanie, strach, popłoch, konfuzja
antonimy:
(1.1) opanowanie
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas.  konsternować, skonsternować
przym.  skonsternowany
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) łac.  consternationiepokój, zmieszanie < łac.  consternarezatrwożyć[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Władysław Kopaliński, Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych, De Agostini Polska.