karaluch
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] karaluch (język polski)
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
- (1.1) ent. duży, żyjący w siedliskach ludzkich owad żywiący się produktami spożywczymi; zob. też karaluch w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik karaluch karaluchy dopełniacz karalucha karaluchów celownik karaluchowi karaluchom biernik karalucha karaluchy narzędnik karaluchem karaluchami miejscownik karaluchu karaluchach wołacz karaluchu karaluchy
- przykłady:
- (1.1) Od tego najścia upłynęło już wiele tygodni, jednakże w chatach czuć było jeszcze zakwas mrówczany i nie można się w nich było dopatrzyć ani czarnych, wielkich karaluchów, które roją się zwykle w lepiankach murzyńskich, ani pająków, ani skorpionów, ani najmniejszego owadu.[1]
- składnia:
- synonimy:
- (1.1) karakon
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- zgnieść jak karalucha
- etymologia:
- uwagi:
- (1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Owady
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) cockroach, blackbeetle
- duński: (1.1) kakerlak w
- esperanto: (1.1) blato
- francuski: (1.1) blatte f
- hiszpański: (1.1) cucaracha f
- jidysz: (1.1) טאַראַקאַן m (tarakan)
- norweski (bokmål): (1.1) kakerlakk m
- suahili: (1.1) mende
- szwedzki: (1.1) kackerlacka w
- wilamowski: (1.1) projser
- źródła:
- ↑ H. Sienkiewicz: W pustyni i w puszczy
