binda

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] binda (język polski)

wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) druk. drukarstwo szpagat do zszywania książki

(1.2) druk. drukarstwo dekoracyjne prążki na grzbiecie książki

(1.3) elastyczny grzbiet do bindowania dokumentów

(1.4) daw. dawniej opaska do podwiązywania wąsów; zob. zobacz też binda w Wikipedii

(1.5) daw. dawniej rodzaj diademu, ozdobna kobieca opaska na głowę

odmiana: (1) bind|a, ~y, ~zie, ~ę, ~ą, ~zie, ~o; lm liczba mnoga ~y, ~, ~om, ~y, ~ami, ~ach, ~y przykłady:

(1.1)

składnia:
kolokacje: binda rycerska
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne: rzecz. rzeczownik bindownica; czas. czasownik bindować
związki frazeologiczne:
etymologia: niem. niemiecki Binde^[1]
uwagi: tłumaczenia: źródła:

1. ↑ Słownik zapożyczeń niemieckich w polszczyźnie, red. Marek Łaziński, s. 34, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008. ISBN 978-83-01-15588-9.

[edytuj] binda (język szwedzki)

wymowa: wymowa ^?/i
znaczenia:
czasownik

(1.1) wiązać

odmiana: att binda, binder, band, bundit, bind! przykłady:

(1.1)

składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: zobacz też: Czasowniki nieregularne w języku szwedzkim