abrewiatura
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] abrewiatura (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌabrɛvʲjaˈtura], AS: [abrevʹi ̯atura], zjawiska fonetyczne: zmięk.• akc. pob.• i → j wymowa
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) książk. system skrótów najczęściej używanych wyrażeń, stosowany w starożytności i średniowieczu; zob. też abrewiatura w Wikipedii
- (1.2) muz. skrót zapisu muzycznego
- odmiana:
- (1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik abrewiatura abrewiatury dopełniacz abrewiatury abrewiatur celownik abrewiaturze abrewiaturom biernik abrewiaturę abrewiatury narzędnik abrewiaturą abrewiaturami miejscownik abrewiaturze abrewiaturach wołacz abrewiaturo abrewiatury
- przykłady:
- (1.1) Liczne abrewiatury w tym średniowiecznym manuskrypcie utrudniają odczytanie tekstu.
- składnia:
- synonimy:
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. abrewiologia, abrewiacja
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- niem. Abbreviatur z płac. abbrevio (skracam)[1]; źródłosłów dla ros. аббревиатура[2]
- uwagi:
- inna pisownia abbreviatura
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) abbreviation
- niemiecki: (1.1) Abkürzung f; (1.2) Abkürzung der Notenschrift
- rosyjski: (1.1) аббревиатура f, абревиатура f
- źródła:
- ↑ Słownik zapożyczeń niemieckich w polszczyźnie, red. Marek Łaziński, s. 23, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008. ISBN 978-83-01-15588-9.
- ↑ Wiesław Witkowski, Nowy słownik zapożyczeń polskich w języku rosyjskim, s. 1, Kraków, Universitas, 2006. ISBN 83-242-0736-8.
