zbieg

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

zbieg (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[zbʲjɛk], AS[zbʹi ̯ek], zjawiska fonetyczne: zmięk.wygł.i → j 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) ktoś, kto uciekł, zbiegł skądś
(1.2) miejsce styku, zbliżenia się (np. żył wodnych, żył kruszcowych w skale, tras kolejowych, drogowych)
(1.3) nagromadzenie się elementów, np. zdarzeń
(1.4) przest. coś, czego jest nadto, za dużo, reszta[1]
(1.5) przest. flis. brzeg piaszczystej naspy przykrytej wodą[1]
odmiana:
(1.1)
(1.2-5)
przykłady:
(1.1) Trwa obława na zbiegów, którzy przyczynili się do śmierci dwunastu osób.
(1.2) Toruń leży w pobliżu zbiegu dwóch rzek: Drwęcy i Wisły.
składnia:
kolokacje:
(1.2) zbieg ulic
(1.3) zbieg nieszczęść/przypadków
synonimy:
(1.1) zbiegły, uciekinier, dezerter, przest. zbieglec, przest. zbieglca, przest. zbiegca, przest. zbiegun
(1.2) styk, przest. spływ (zbieg żył wodnych)
(1.3) nagromadzenie
(1.4) nadmiar
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas. zbiegać (się) ndk., zbiec (się)/zbiegnąć (się) dk.
rzecz. zbiegostwo, zbiegły, zbiegnięcie, zbiegowisko, zbieżność
związki frazeologiczne:
zbieg okoliczności
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 hasło zbieg w: Słownik języka polskiego, red. Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki, t. VIII, s. 381, Warszawa 1900–1927.
  2. hasło zbieg w: Wielki słownik ortograficzny, Wydawnictwo Naukowe PWN.