zastępca

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

zastępca (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[zaˈstɛ̃mpʦ̑a], AS[zastmpca], zjawiska fonetyczne: nazal.asynch. ę 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) ktoś, kto zastępuje jakąś osobę w obowiązkach
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Gdy dyrektor jest na urlopie, urzęduje jego zastępca.
składnia:
kolokacje:
(1.1) zastępca kierownika / dyrektora, / prezesa / dowódcy / szefa / komendanta / prezydenta / wójta / głównego księgowego / redaktora naczelnego / komisarza / wojewodypierwszy / drugi / trzeci zastępca • zastępca ds. administracyjnych / ds. personalnych / ds. naukowych / ds. politycznych / … • stanowisko / posada zastępcy • mianować / powołać / zwolnić zastępcę • zastępca pełnomocny
synonimy:
(1.1) wice-; pot. wice; skr. z-ca
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. zastępstwo n, zastępowy m, zastępowa ż, zastęp m, zastępowanie n, zastąpienie n, zastępczość ż
forma żeńska zastępczyni ż
czas. zastępować, zastąpić
przym. zastępczy, mlekozastępczy, krwiozastępczy, niezastąpiony
przysł. zastępczo
związki frazeologiczne:
Zastępca Syna Bożego
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: