naczelny

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

naczelny (język polski)[edytuj]

naczelne (2.1)
wymowa:
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) sprawujący zwierzchnią władzę
(1.2) będący na pierwszym planie

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(2.1) zool. zwykle w lm Primates[1], przedstawiciel rzędu ssaków charakteryzujących się najlepiej rozwiniętym mózgiem; zob. też Naczelne w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) (…) jest odpowiedzialny bezpośrednio przed dyrektorem i naczelnym inżynierem za całokształt powierzonych mu prac (…)[2].
(2.1) Od lat, część naukowców i aktywistów praw zwierząt stara się o przyznanie naczelnym podstawowych praw do życia i wolności oraz wprowadzenia zakazu tortur wobec naszych najbliższych krewnych[3].
(2.1) Nie licząc zamieszkującego wszystkie kontynenty człowieka, większość naczelnych zamieszkuje zwrotnikowe lub podzwrotnikowe obszary obu Ameryk, Afryki i Azji[4].
składnia:
kolokacje:
(1.1) naczelny dowódcaredaktor / wódz naczelny • naczelna rada
(2.1) ssak naczelny
synonimy:
(1.1) generalny, głównodowodzący, główny, zwierzchni
(1.2) główny, pierwszy, najważniejszy
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. naczelnictwo n, naczelnikostwo n, naczelnik mos, naczelniczka ż
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Hasło Primates w: Wikispecies – otwarty, wolny katalog gatunków, Wikimedia.
  2. Zygmunt Katuszewski, Organizacja przedsiębiorstw uspołecznionych, 1952, s. 325.
  3. zeszytyprawzwierzat.org.pl
  4. polskojęczyzna Wikipedia