dowódca

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

dowódca (język polski)[edytuj]

dowódca (1.1)
wymowa:
IPA[dɔˈvutʦ̑a], AS[dovutca], zjawiska fonetyczne: utr. dźw. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) osoba kierująca grupą wojskowych; zob. też dowódca w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Dowódca wydał rozkaz odwrotu.
(1.1) Podczas wojny mój dziadek był dowódcą klucza.
(1.1) Wojsko czeka tylko na rozkaz dowódcy.
składnia:
kolokacje:
(1.1) dowódca sił zbrojnych
synonimy:
(1.1) przywódca, komendant, szef, wódz
antonimy:
(1.1) szeregowy
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. dowództwo n, dowodzenie n
forma żeńska dowódczyni
czas. dowodzić
przym. dowódczy
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: