wierzyciel

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

wierzyciel (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[vʲjɛˈʒɨʨ̑ɛl], AS[vʹi ̯ežyćel], zjawiska fonetyczne: zmięk.i → j 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) pot. osoba lub instytucja, od której pożyczone zostały pieniądze
(1.2) praw. osoba fizyczna lub prawna, która może żądać spełnienia świadczenia od innej osoby, z którą łączy stosunek zobowiązaniowy; zob. też wierzyciel w Wikipedii
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Miał mnóstwo długów i co rusz wydzwaniali do niego wierzyciele.
(1.2) Dyrektor szkoły jest wierzycielem, uprawnionym do żądania wykonania obowiązku szkolnego w drodze egzekucji administracyjnej.
składnia:
kolokacje:
(1.1) spłacić / spłacać wierzyciela / wierzycieli • zalegać wierzycielowi / wierzycielom
(1.2) wierzyciel alimentacyjny / egzekucyjny / hipoteczny / materialny / osobisty / podatkowy / rzeczowy / wekslowy
synonimy:
antonimy:
(1.1) dłużnik
(1.2) dłużnik
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.
forma żeńska wierzycielka ż
przym. wierzycielski
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. wierzyć + -ciel
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: