trzepak

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

trzepak (język polski)[edytuj]

trzepak (1.1)
wymowa:
IPA[ˈṭʃɛpak], AS[ṭšepak], zjawiska fonetyczne: utr. dźw.udziąs.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) konstrukcja składająca się z dwóch słupków z poprzeczką, służąca do przewieszania dywanów i innych rzeczy trzepanych z kurzu; zob. też trzepak w Wikipedii
(1.2) gw. (Kresy) trzepaczka[1]

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(2.1) pot. o człowieku szybko mówiącym lub roztrzepanym, zakręconym
odmiana:
(1.1)
(2.1)
przykłady:
(1.1) Anka jest na podwórku, robi fikołki na trzepaku.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) reg. śl. klopsztanga, reg. pozn. sztender
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. trzepaczka ż, trzepanie n
czas. trzepać ndk.
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1-2) pol. trzepać + -ak[1]
uwagi:
tłumaczenia:
(1.2) zobacz listę tłumaczeń w haśle: trzepaczka
źródła:
  1. 1,0 1,1 Anna Kostecka-Sadowa, Wybrane tendencje słowotwórcze w polszczyźnie południowokresowej na przykładzie Mościc i okolic. (Uwagi o zjawiskach słowotwórczych w języku południowokresowych Polaków), „Socjolingwistyka”, t. XXVII, s. 155.
  2. publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana płatna rejestracja Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.