pyta

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

pyta (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈpɨta], AS[pyta]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) daw.  narzędzie do bicia ze skręconej po skosie chusty lub ręcznika[1]
(1.2) daw.  uderzanie pytą (1.1)[1]
(1.3) daw.  rodzaj dziesięciny dawanej organiście[1]
(1.4) daw.  powróz, którym bito flisów[1]
(1.5) grub. , żart.  penis[1]
(1.6) gw.  więz.  więzienna rozrywka stosowana wśród skazanych, polegająca na okładaniu się pytą (1.1)[2]

czasownik, forma pochodna

(2.1) 3. os.  lp  ter. zob. : pytać
odmiana:
przykłady:
(1.1) (…) a wodziciel niby go to powstrzymywał, a pytą wokół prał, co wlazło, i krzykał (…) (sic!) [3]
(1.5) Gdy Rafał ogląda pornole, od razu stoi mu pyta.
(1.5)
Skończone budzenia się rano
ze stojącą pytą
która prowadzi i wskazuje drogę.
[4]
(1.5)
Syn najstarszy miał chuj długi
I gruby na kształt maczugi,
A po bokach jego były
jak postronki - grube żyły,
Jakieś sęki, jakieś guzy -
Jaja miał jak dwa arbuzy!
A że ciągle mu bez mała
ta ogromna pyta stała,
Chujogromem go nazwano.
[5]
(1.6) W niektórych celach mają własnej roboty talię kart (…). Przeważnie jednak śpią, albo rżną w pytę. Pyta odchodzi najwięcej tam, gdzie siedzą cuwaksy (…)[6]
(2.1) Kto pyta, nie błądzi.
składnia:
kolokacje:
(1.6) rżnąć w pytę
synonimy:
(1.5) zob. w haśle penis
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. 
zdrobn.  pytka f 
związki frazeologiczne:
w pytę
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
(1.5) zobacz listę tłumaczeń w haśle: penis
źródła:
  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Słownik języka polskiego, red. Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki, t. 5, s. 453, Warszawa 1900–1927.
  2. Gry i zabawy środowisk dewiacyjnych w: Anna Piotrowicz, Słownictwo i frazeologia życia towarzyskiego w polskiej leksykografii XX wieku, s. 102, Poznań, Wydawnictwo Naukowe UAM, 2004, ISBN 83-232-1378-X.
  3. Władysław Reymont Chłopi, część II: Zima, rozdział X
  4. Czesław Miłosz Późna starość
  5. Aleksander Fredro: Baśń o trzech braciach i królewnie
  6. Marian Czuchnowski Cynk, Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, Warszawa 1976, s. 54