kto pyta, nie błądzi

kto pyta, nie błądzi (język polski)

wymowa:

IPA: [ˈktɔ ˈpɨta ɲɛ‿ˈbwɔ̃ɲd͡ʑi], AS: [kto pyta ńe‿bu̯õńʒ́i], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• asynch. ą • zestr. akc. ^ⓘ

znaczenia:

przysłowie polskie

(1.1) zamiast uczyć się na własnych błędach, warto spytać o radę

odmiana:

przykłady:

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) język i do Krakowa dopyta, koniec języka za przewodnika

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

inna wersja: kto pyta, ten nie błądzi

tłumaczenia:

• białoruski: (1.1) хто пытае, той не блудзіць
• esperanto: (1.1) kiu demandas, tiu ne eraras
• francuski: (1.1) qui langue a, à Rome va
• hiszpański: (1.1) quien lengua ha, a Roma va
• łaciński: (1.1) qui rogat, non errat
• niemiecki: (1.1) wer fragt, irrt nicht
• nowogrecki: (1.1) ρωτώντας πας στην Πόλη
• rosyjski: (1.1) язык до Киева доведёт
• ukraiński: (1.1) язик до Києва доведе
• węgierski: (1.1) aki kérdez, nem téved
• włoski: (1.1) chi lingua ha, a Roma va

źródła:

 Hasło „pytać” w: Samuel Adalberg, Księga przysłów, przypowieści i wyrażeń przysłowiowych polskich, Druk Emila Skiwskiego, Warszawa 1889–1894, s. 458.