bronić

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj
Podobna pisownia Podobna pisownia: brónic

bronić (język polski)[edytuj]

bramkarz broni (1.1) bramki
wymowa:
IPA[ˈbrɔ̃ɲiʨ̑], AS[brõńić], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal. wymowa ?/i
znaczenia:

czasownik niedokonany

(1.1) odpierać atak
(1.2) stawać w obronie kogoś lub czegoś; wstawiać się za kimś; czymś, być czyimś obrońcą

czasownik zwrotny niedokonany bronić się

(2.1) chronić siebie przed atakiem, odpierać atak na siebie
odmiana:
koniugacja VIa
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
(1.1) bronić kraju
(1.2) bronić racji • bronić interesów
synonimy:
antonimy:
(1.2) atakować
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. obrona f, obrońca m, obrończyni f, bronienie n
przym. obronny, obrończy
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: