cofać

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

cofać (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈʦ̑ɔfaʨ̑], AS[cofać] wymowa ?/i
znaczenia:

czasownik przechodni

(1.1) sprawiać, że coś wraca do tyłu, w to samo miejsce
(1.2) odwoływać coś

czasownik nieprzechodni

(2.1) pot. jechać do tyłu (zazwyczaj w odniesieniu do samochodu)
odmiana:
(1-2) koniugacja I
przykłady:
(1.1) Oparzyłem się i natychmiast cofnąłem rękę.
(1.1) Żeby wyjechać z garażu, musiałem cofnąć samochód.
(1.2) Jeśli nie spełnisz warunków, to cofnę swoją obietnicę.
(1.2) Cofam moje oskarżenie, bo źle cię oceniłem.
(2.1) Kiedy cofałem, zderzyłem się z innym samochodem.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas. cofać się, wycofywać, wycofywać się, dk. cofnąć, cofnąć się, wycofać, wycofać się
przym. cofnięty, zacofany
rzecz. wycofanie n, cofanie n, cofnięcie, cofka
związki frazeologiczne:
etymologia:
niem. zaufen[1]
uwagi:
(1.1) Cofać się do tyłu to błąd językowy (pleonazm).
tłumaczenia:
źródła:
  1. Słownik zapożyczeń niemieckich w polszczyźnie, red. Marek Łaziński, s. 45-46, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008, ISBN 978-83-01-15588-9.