moralność

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

moralność (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[mɔˈralnɔɕʨ̑], AS[moralność] wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) zbiór zasad postępowania zgodnych z tym, co jest dobre, prawidłowe, nieszkodliwe; zob. też moralność w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
(1.1) purytańska moralność • upadek moralności
synonimy:
(1.1) etyczność
antonimy:
(1.1) niemoralność, nieetyczność
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. moralizm m, moralistyka ż, moralizatorstwo n, moralista m, moralistka ż, moralitet m, morał mrz, morale n, moralizowanie n
czas. moralizować
przym. moralny, moralistyczny, moralizatorski
przysł. moralnie, moralistycznie, moralizatorsko
związki frazeologiczne:
moralność Kalegoobraza moralnościpodwójna moralność
etymologia:
łac. moralitas
uwagi:
(1.1) Liczba mnoga w tabeli odmiany została podana za Słownikiem gramatycznym języka polskiego[1]. Inne słowniki (np.: Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego[2], Uniwersalny słownik języka polskiego[3]) odnotowują, że rzeczownik ten nie tworzy liczby mnogiej.
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło moralność w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.
  2. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło moralność w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  3. publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana płatna rejestracja Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.