moralitet

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

moralitet (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) liter. średniowieczny dramat moralizatorski[1]; zob. też moralitet w Wikipedii
(1.2) liter. film. dzieło o przesłaniu moralizującym[2]
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Bohater moralitetu pozbawiony był wszelkich cech jednostkowych, narodowych itp. i stanowił uosobienie całej ludzkości.[3]
składnia:
kolokacje:
(1.1) moralitet karnawałowy
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) utwór
(1.2) dzieło
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. moralność ż, moralizatorstwo n, moralizowanie n, morał mrz, moralitetowość ż
przym. moralitetowy, moralny, moralnościowy
przysł. moralitetowo, moralnie
czas. moralizować
związki frazeologiczne:
etymologia:
niem. Moralität
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło moralitet w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło moralitet w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  3. z Wikipedii

moralitet (język wilamowski)[edytuj]

zapisy w ortografiach alternatywnych:
moralitēt
wymowa:
wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) moralność, etyka[1]
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:
  1. Hermann Mojmir, Wörterbuch der deutschen Mundart von Wilamowice, s. 284, Kraków, Polska Akademja Umiejętności, 1930.