bezprawność

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

bezprawność (język polski)[edytuj]

wymowa:
wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) cecha tego, co bezprawne
(1.2) praw. przedmiotowa cecha czynu sprawcy, ujmowana jako sprzeczność z obowiązującymi zasadami porządku prawnego[1]
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
(1.1) bezprawność postępku
(1.2) bezprawność bezwzględna / względna • bezprawność czynudomniemanie / wyłączenie / zarzut / zasada bezprawności
synonimy:
(1.1-2) nielegalność
(1.1) nieprawność; pot. trefność
antonimy:
(1.1) prawność, legalność
(1.2) legalność
hiperonimy:
(1.1) nieuczciwość
hiponimy:
(1.1) czarnorynkowość, półlegalność, niepełnoprawność, pokątność, spekulacyjność
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. bezprawie n
przym. bezprawny
przysł. bezprawnie
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) pol. bezprawny + -ość
uwagi:
Liczba mnoga w tabeli odmiany została podana za Słownikiem gramatycznym języka polskiego[2]. Inne słowniki (np.: Uniwersalny słownik języka polskiego[3]) odnotowują, że rzeczownik ten nie tworzy liczby mnogiej.
tłumaczenia:
źródła:
  1. Encyklopedia „Gazety Prawnej”
  2. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło bezprawność w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.
  3. publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana płatna rejestracja Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.