barwnik

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

barwnik (język polski)[edytuj]

barwniki (1.1)
wymowa:
IPA[ˈbarvʲɲik], AS[barvʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) substancja służąca do barwienia innych rzeczy
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1)
składnia:
(1.1) barwnik do + D.
kolokacje:
(1.1) barwnik naturalny / sztucznybarwnik spożywczy • barwnik do tkanin / skóry / drewna
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. barwienie n, wybarwienie n, wybarwianie n, odbarwiacz m, zabarwienie n, barwiarstwo n, barwiarka ż, zabarwianie n, barwa ż, barwność ż
czas. barwić ndk., wybarwić dk., wybarwiać ndk., odbarwiać ndk., odbarwić dk., zabarwić dk., zabarwiać ndk.
przym. barwny, barwnikowy
przysł. barwnie
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
(1.1) por. pigment • farba • koloryzator
tłumaczenia:
źródła: