Przejdź do zawartości

bębnić

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

bębnić (język polski)

[edytuj]
on bębni (1.1)
wymowa:
IPA: [ˈbɛ̃mbʲɲit͡ɕ], AS: [bẽmbʹńić], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• asynch. ę  ⓘ
znaczenia:

czasownik niedokonany

(1.1) grać na bębnie
(1.2) wielokrotnie stukać, uderzać w coś powodując odgłos
(1.3) pot. wydawać głuche dźwięki[1]
(1.4) pot. rozgłaszać coś[1]
(1.5) suszyć głowę, powtarzać do znudzenia, wielokrotnie
(1.6) łow. o głosach niektórych ptaków błotnych: buczeć[2]
odmiana:
[3] koniugacja VIa
przykłady:
(1.2) Jej kroki na kocich łbach bębnią jak niedawno kopyta końskie[4].
składnia:
kolokacje:
(1.2) bębnić palcami
synonimy:
(1.1) bić
(1.2) stukać, walić, łomotać
(1.4) rozgłaszać, rozgadywać
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. bęben m, bębenek m, bębnienie n, bębnista m, bębniarz m, bębeniarz m, bębenica m, bębenista m, odbębnianie n, bębnowanie n
czas. odbębnić
przym. bębnowy, bębenkowy
związki frazeologiczne:
bębnić na fortepianie
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1 2 publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „bębnić” w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. ↑ publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „bębnić” w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  3. ↑ Zygmunt Saloni, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Włodzimierz Gruszczyński, Danuta Skowrońska, Słownik gramatyczny języka polskiego na płycie CD, Warszawa 2012, ISBN 978-83-927277-2-9.
  4. ↑ Ewa Berberyusz, Moja teczka, 2006, Narodowy Korpus Języka Polskiego.