koński

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

koński (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈkɔ̃j̃sʲci], AS[kõĩ ̯sʹḱi], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.rozs. artyk. wymowa ?/i
znaczenia:

przymiotnik dzierżawczy

(1.1) należący do konia

przymiotnik relacyjny

(2.1) związany ze koniem, dotyczący konia

przymiotnik jakościowy

(3.1) charakterystyczny dla konia, mający cechy konia
odmiana:
(1-2)
(3.1)
przykłady:
(1.1) Nagły tupot końskich kopyt był jakby ocknieniem z dziwnego snu[1].
(1.1) Jej kroki na kocich łbach bębnią jak niedawno kopyta końskie[2].
składnia:
kolokacje:
(1.1) koński zad • końska grzywa • końskie kopyto / łajno
(3.1) włosy związane w koński ogonkońska dawka • końska szczęka
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
(1-3) szkapi
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. koń m, konik m, konina f, konnica f, koniuszy m, koniuszanka f
przym. konny
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. koń + -ski[3]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Jan Józef Szczepański, Polska jesień, 1955, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
  2. Ewa Berberyusz, Moja teczka, 2006, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
  3. Renata Grzegorczykowa, Zarys słowotwórstwa polskiego. Słowotwórstwo opisowe, wyd. III poprawione, Warszawa 1979, s. 21.