Jabłonów

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jabłonów (język polski)[edytuj]

herb Jabłonowa (1.1)
wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna

(1.1) geogr. adm. osiedle typu miejskiego w rejonie kosowskim obwodu iwanofrankiwskiego Ukrainy, na Pokuciu[1][2]; zob. też Jabłonów (obwód iwanofrankiwski) w Wikipedii
(1.2) geogr. adm. wieś na Ukrainie w rejonie husiatyńskim obwodu tarnopolskiego[1][3]; zob. też Jabłonów (rejon husiatyński) w Wikipedii
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
(1.1-2) być / bywać / zamieszkać / mieszkać / pomieszkiwać / żyć / pracować / urodzić się / umrzeć / osiedlać się / osiedlić się w Jabłonowie • wyjeżdżać / wyjechać / jechać / dojechać / udać się / wprowadzać się / wprowadzić się do Jabłonowa • przyjeżdżać / przyjechać / jechać / wyprowadzać się / wyprowadzić się z Jabłonowa • być / stać się mieszkańcem / mieszkanką Jabłonowa • mieszkaniec / mieszkanka Jabłonowa • droga / ulica / plac / dom / budynek / mieszkanie / siedziba w Jabłonowie • pochodzić z Jabłonowa • przeprowadzać się / przeprowadzić się do Jabłonowa
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) osiedle
(1.2) wieś
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. jabłonowski
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
(1.1-2) przestarzała forma celownika „Jabłonowu” występuje wyłącznie po przyimku „ku
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Urzędowy wykaz polskich nazw geograficznych świata, oprac. Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Rzeczypospolitej Polskiej przy Głównym Geodecie Kraju, s. 317, Warszawa, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2013, ISBN 978-83-254-1988-2.
  2. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło Jabłonów 1.) mko, pow. kołomyjski w: Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. III: Haag – Kępy. Warszawa, 1882.
  3. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło Jabłonów (4) w: Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. III: Haag – Kępy. Warszawa, 1882.