satysfakcja

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

satysfakcja (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌsatɨˈsfakʦ̑ʲja], AS[satysfakcʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk. akc. pob.  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) książk.  uczucie zadowolenia ze spełnienia pewnych oczekiwań
(1.2) książk.  zadośćuczynienie za krzywdę, urazę[1]
(1.3) przest.  zob. : pojedynek
odmiana:
(1.1-3)
przykłady:
(1.1) W jej głosie słychać było satysfakcję.
(1.3) Obrażony szlachcic zażądał satysfakcji.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) zadowolenie
(1.3) pojedynek
(1.1-3) gw.  asfekcyjá
antonimy:
(1.1) rozczarowanie, zawód
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas.  satysfakcjonować
związki frazeologiczne:
dać komuś satysfakcję
etymologia:
(1.1-3) franc.  satisfaction[2]
uwagi:
tłumaczenia:
(1.3) zobacz listę tłumaczeń w haśle: pojedynek
źródła:
  1. hasło satysfakcja w: Słownik języka polskiego, red. Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki, s. 36, Warszawa 1900–1927.
  2. hasło satysfakcja w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.