brokuł

brokuł (język polski)

brokuł (1.1)

wymowa:

IPA: [ˈbrɔkuw], AS: [brokuu̯] wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) bot. botanika odmiana kapusty warzywnej o charakterystyczny zielonym kwiatostanie; zob. zobacz też brokuł w Wikipedii

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	brokuł	brokuły
dopełniacz	brokułu	brokułów
celownik	brokułowi	brokułom
biernik	brokuł	brokuły
narzędnik	brokułem	brokułami
miejscownik	brokule	brokułach
wołacz	brokule	brokuły

przykłady:

(1.1) Na obiad zjemy brokuły.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) kapusta szparagowa

antonimy:

wyrazy pokrewne:

przym. przymiotnik brokułowy

związki frazeologiczne:

etymologia:

(1.1) wł. włoski broccolo

uwagi:

zobacz też: Indeks:Polski - Jedzenie

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) broccoli
• arabski: (1.1) بروكلي
• baskijski: (1.1) brokoli
• chorwacki: (1.1) brokula
• czeski: (1.1) brokolice f rodzaj żeński
• esperanto: (1.1) brokolo
• francuski: (1.1) brocoli m rodzaj męski
• hiszpański: (1.1) brécol m rodzaj męski
• holenderski: (1.1) broccoli m rodzaj męski
• interlingua: (1.1) broccoli
• islandzki: (1.1) spergilkál n rodzaj nijaki
• japoński: (1.1) ブロッコリー
• niemiecki: (1.1) Broccoli m rodzaj męski, Brokkoli m rodzaj męski, Bröckelkohl m rodzaj męski, Sprossenkohl m rodzaj męski, Winterblumenkohl m rodzaj męski Spargelkohl m rodzaj męski
• szwedzki: (1.1) broccoli w rodzaj wspólny
• węgierski: (1.1) brokkoli
• włoski: (1.1) broccolo m rodzaj męski

źródła: