bizantyjski

bizantyjski (język polski)

wymowa:

IPA: [ˌbʲizãnˈtɨjsʲci], AS: [bʹizãntyi ̯sʹḱi], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • nazal. nazalizacja • akc. pob. akcent poboczny  wymowa

znaczenia:

przymiotnik

(1.1) hist. historia, historyczny, historycznie od Bizancjum

(1.2) książk. książkowy wyróżniający się wschodnim przepychem

odmiana:

(1.1-2)

 

przypadek	liczba pojedyncza				liczba mnoga
	m.-os. rodzaj męskoosobowy/mzw rodzaj męskozwierzęcy	mrz rodzaj męskorzeczowy	f rodzaj żeński	n rodzaj nijaki	m.-os. rodzaj męskoosobowy	nm.-os. rodzaj niemęskoosobowy
mianownik	bizantyjski		bizantyjska	bizantyjskie	bizantyjscy	bizantyjskie
dopełniacz	bizantyjskiego		bizantyjskiej	bizantyjskiego	bizantyjskich
celownik	bizantyjskiemu		bizantyjskiej	bizantyjskiemu	bizantyjskim
biernik	bizantyjskiego	bizantyjski	bizantyjską	bizantyjskie	bizantyjskich	bizantyjskie
narzędnik	bizantyjskim		bizantyjską	bizantyjskim	bizantyjskimi
miejscownik	bizantyjskim		bizantyjskiej	bizantyjskim	bizantyjskich
wołacz	bizantyjski		bizantyjska	bizantyjskie	bizantyjscy	bizantyjskie

przykłady:

(1.1) Rozwój takich ośrodków handlowych, jak Neapol, Gaeta, Amalfi, czy nawet Bari lub Brindisi, wiązał się z ich położeniem w miejscu przecinania się trzech wielkich kręgów ekonomicznych obszaru śródziemnomorskiego: bizantyjskiego, arabskiego i zachodnioeuropejskiego.

składnia:

kolokacje:

(1.1) cesarstwo bizantyjskie • Bizantyjski Wschód

synonimy:

(1.1-2) bizantyński

(1.1) grecki

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik Bizancjum n rodzaj nijaki, bizantynistyka f rodzaj żeński, bizantynologia f rodzaj żeński, bizantynizm m rodzaj męski

przym. przymiotnik bizantyński

związki frazeologiczne:

etymologia:

(1.1-2) pol. polski Bizancjum

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) Byzantine, byzantine
• arabski: (1.1) بيزنطي
• hiszpański: (1.1) bizantino
• interlingua: (1.1) byzantin
• litewski: (1.1) bizantiškas
• niemiecki: (1.1) byzantinisch
• nowogrecki: (1.1) βυζαντινός
• włoski: (1.1) bizantino

źródła: