ukrywacz

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

ukrywacz (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) rzad. ktoś, kto coś ukrywa, chowa, gromadzi w sekretnym miejscu[1][2]
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Adwokat może występować jako «pomocnik i ukrywacz przestępcy, wróg prawa, państwa i społeczeństwa». Tak więc przyjęcie kodeksu zabezpieczałoby członków zawodu przed łamaniem norm (…)[3].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. ukrywanie n, ukrycie n
czas. ukrywać ndk., ukryć dk.
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Aleksander Zdanowicz, Słownik języka polskiego, 1861, t. 2, s. 758.
  2. Samuel Bogumił Linde, Słownik języka polskiego: U - Z, t. 6, s. 123.
  3. Etyka, 1969, s. 156.