trubadur

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Podobna pisownia Podobna pisownia: trubadúr

trubadur (język polski)[edytuj]

trubadur (1.1)
wymowa:
?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) hist. poeta dworski tworzący w XIXIII wieku w południowej Francji, wędrowny poeta i śpiewak; zob. też trubadur w Wikipedii
(1.2) książk. przen. poeta, pieśniarz wędrowny
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Uzdolnieni żonglerzy i ubodzy trubadurzy, szukając zarobku, przyszli do Włoch[2].
(1.1) Laura jakby na wspomnienie swéj sławnéj imienniczki kocha się w dawnych zwyczajach rycerskich: lubi słuchać śpiewu trubadura u nóg swoich[3].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.2) bard
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.
forma żeńska trubadurka ż
przym. trubadurski
przysł. trubadursko
związki frazeologiczne:
etymologia:
franc. troubadour
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło trubadur w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.
  2. Maurycy Mann, Literatura włoska (tłum. Edward Porębowicz).
  3. Piotr Chmielowski, Kobiety Mickiewicza, Słowackiego i Krasińskiego.