bałamut

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

bałamut (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[baˈwãmut], AS[bau̯ãmut], zjawiska fonetyczne: nazal.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) przest. uwodziciel, flirciarz
(1.2) przest. mąciciel
(1.3) gw. więzienna psycholog, psychiatra[1]
odmiana:
(1.1-3)
przykłady:
(1.1) Oj! bałamut z kawalera, bałamut! Ot i mnie starą babę od wczorajszego wieczora zbałamuciłeś! (E. Orzeszkowa: Zygmunt Ławicz i jego koledzy)
(1.2) Ale zarazem jesteś wietrzny, bałamut, nie lubisz pracy, a lubisz hulanki, masz pańskie fumy i zachcianki, które biednego szlachcica do torby i kija żebraczego prowadzą. (E. Orzeszkowa, Na prowincji)
składnia:
kolokacje:
(1.3) gw. więzienna śmigać na prześwietlenie do bałamuta
synonimy:
(1.3) gw. więzienna idiota
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. bałamucenie n
forma żeńska bałamutka ż
czas. bałamucić ndk., zbałamucić dk.
przym. bałamutny
związki frazeologiczne:
etymologia:
z daw. pol. bałamunt z daw. niem. dial. balemunt („nieuczciwy opiekun”)[2]
uwagi:
tłumaczenia:
(1.1) zobacz listę tłumaczeń w hasłach: uwodziciel, flirciarz
(1.2) zobacz listę tłumaczeń w haśle: mąciciel
źródła:
  1. Maciej Szaszkiewicz, Słownik gwary więziennej, w: Tajemnica grypserki. Cz. II, Kraków 1997, s. 185.
  2. Słownik zapożyczeń niemieckich w polszczyźnie, red. Marek Łaziński, s. 30, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008, ISBN 978-83-01-15588-9.