ranić

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

ranić (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈrãɲiʨ̑], AS[rãńić], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.
znaczenia:

czasownik

(1.1) zadać ranę[1]
(1.2) powodować kaleczenie[1]
(1.3) przen. sprawiać komuś przykrość; urażać czyjeś uczucia[1]

czasownik zwrotny ranić się

(2.1) zadać ranę samemu sobie[2]
(2.2) ulegać kaleczeniu[2]
(2.3) przen. sprawiać przykrość sobie wzajemnie[2]
odmiana:
(1.1-3) koniugacja VIa
(2.1-3) koniugacja VIa
przykłady:
(1.1) Oskarżony odpowiada przed sądem za to, że w afekcie ranił sąsiada sztychówką.
(1.3) Twoje niesprawiedliwe traktowanie rani mnie mocno.
(2.2) Przeciskając się przez chaszcze, mój pies lekko ranił się w łapę.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) kaleczyć
(2.1) kaleczyć się
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. rana ż, ranka ż, ranny m, ranna ż, ranienie n
czas. poranić, zranić
związki frazeologiczne:
język rani bardziej niż żelazoranić do żywegoranić serceranić dumęranić próżnośćranić ego
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 1,2 publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło ranić w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. 2,0 2,1 2,2 publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło ranić się w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.