panegiryk

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

panegiryk (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌpãnɛˈɟirɨk], AS[pãneǵiryk], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.akc. pob.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) liter. uroczysty tekst pochwalny, sławiący konkretną osobę, czyn[1]; zob. też panegiryk w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Kałużyńskiemu co prawda zdarzało się pisać chwalebne panegiryki pod adresem sztuki doby komunizmu, ale po latach potrafił przyznać się do błędu, czego nie można powiedzieć o wielu jego młodszy kolegach.
składnia:
kolokacje:
(1.1) panegiryk na cześć kogoś / czegoś
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. panegirysta m, panegirystka ż, panegirzysta m, panegirzystka ż, panegiryzm m, panegiryzowanie n
czas. panegiryzować ndk.
przym. panegiryczny
związki frazeologiczne:
etymologia:
franc. panégyrique[2]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. SJP.pl.
  2. publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana płatna rejestracja Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.