obrzeże

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

obrzeże (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ɔbˈʒɛʒɛ], AS[obžeže]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) wąski pas przy linii odgraniczającej dwie przestrzenie
(1.2) okolice kończącego się zjawiska czy czynności
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Na obrzeżu miski znajdowała się skrzepnięta krew.
(1.2) Temat rozpoczynającej się epoki racjonalizmu pozostawał na obrzeżach jego twórczości poetyckiej
składnia:
kolokacje:
obrzeże ABS • obrzeże ringu
synonimy:
(1.1) brzeg, granica, kraniec, krawędź, kres, obwód, pogranicze, przygranicze, rąbek, skraj
antonimy:
(1.1) centrum, , punkt centralny, serce, środek, śródmieście
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. brzeg m
przym. przybrzeżny
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. o- / brzeg
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: