kraniec

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

kraniec (język polski)[edytuj]

kraniec (1.1) pola
wymowa:
IPA[ˈkrãɲɛʦ̑], AS[krãńec], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) książk. koniec, granica czegoś
odmiana:
(1.1)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) limit, bariera, skraj, brzeg, krawędź
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. krańcowość ż
przym. krańcowy
przysł. krańcowo
związki frazeologiczne:
etymologia:
W dopełniaczu liczby mnogiej poprawna jest wyłącznie forma „krańców”. Forma „krańcy” jest błędna[1][2].
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Hasło kraniec w: Słownik poprawnej polszczyzny PWN, red. Witold Doroszewski, s. 273, Warszawa, Polskie Wydawnictwo Naukowe, 1980, ISBN 83-01-03811-X.
  2. Hasło kraniec w: Wielki słownik poprawnej polszczyzny PWN, red. Andrzej Markowski, s. 439, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2004, ISBN 978-83-01-14198-1.