nieprawda

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

nieprawda (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ɲɛˈpravda], AS[ńepravda], zjawiska fonetyczne: zmięk. ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) coś co jest niezgodne z prawdą

wykrzyknik

(2.1) czyjaś odpowiedź wyrażająca gwałtowne i stanowcze zaprzeczenie
(2.2) używany na końcu frazy, w celu wyrażenia chęci potwierdzenia jej prawdziwości przez współrozmówcę, lub otrzymania aprobaty wobec poprzedzającej wykrzyknik frazy; często stosowany wraz z zmianą intonacji[1]
odmiana:
(1.1) blm
(2.1-2) nieodm.
przykłady:
(1.1) Wszystko, co powiedziałeś o mnie, to nieprawda.
(2.2) "Pan chciał ze mną porozmawiać, nieprawda?" zapytał surowo, jak ksiądz jaki, że się zlękłam.[2]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) fałsz, fikcja
(2.1) absolutnie nie, a skądże, wcale nie, właśnie, że nie, nic podobnego, skądże znowu, wolne żarty; pot. guzik prawda; wulg. gówno prawda, dupa jasiu
(2.2) nieprawdaż?, czyż nie?, pot. co nie?, pot. nie?
antonimy:
(1.1) prawda
hiperonimy:
hiponimy:
(1.1) kłamstwo, przesada
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. nieprawdziwość ż
przym. nieprawdziwy
przysł. nieprawdziwie
partyk. nieprawdaż
związki frazeologiczne:
dawno i nieprawda
etymologia:
pol. nie + prawda
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło nieprawda II w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. Christian Skrzyposzek, Wolna Trybuna, 1985, Narodowy Korpus Języka Polskiego.