młócić

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

młócić (język polski)[edytuj]

mężczyźni młócą (1.1)
wymowa:
znaczenia:

czasownik przechodni niedokonany (dk. wymłócić)

(1.1) roln. łuskać ziarna z kłosów, strąków używając do tego cepów lub maszyn
(1.2) pot. uderzać w coś miarowo
(1.3) pot. także przen. bić kogoś bardzo mocno
(1.4) pot. ciągle powtarzać to samo
(1.5) pot. szybko, łapczywie jeść

czasownik zwrotny niedokonany młócić się

(2.1) pot. okładać się, bić się
odmiana:
(1.1-5) koniugacja VIa
przykłady:
(1.1) Gospodarz młóci zboże od samego rana.
(1.3) Polacy młócą Niemców niemiłosiernie, już jest 13:3.
(2.1) Jakieś pierwszaki młócą się za szkołą.
składnia:
(1.1) młócić + B.nie młócić + D.
(1.3) młócić + B.nie młócić + D.
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. młócarnia ż, młócarz mos, młócenie n, młócka ż
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) od prasł. *moltiti < prasł. *moltъmłot
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: