konik

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

konik (język polski)[edytuj]

konik (1.2)
konik (2.1)
wymowa:
IPA[ˈkɔ̃ɲik], AS[kõńik], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy

(1.1) zdrobn. od: koń
(1.2) mały koń
(1.3) zob. konik polny
(1.4) zob. konik morski

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(2.1) pasja zbieracka, hobby

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(3.1) pot. osoba sprzedająca nielegalnie bilety na widowiska, koncerty
odmiana:
(1.1-4)
(2.1)
(3.1)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
(1.2) konik polski
synonimy:
(2.1) pasja, zamiłowanie
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
zob. koń
związki frazeologiczne:
dosiadać swojego konika / dosiąść swojego konikawsiąść na swojego konikakonik na biegunach
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
(1.1) dla języków nierozróżniających zdrobnień, zobacz listę tłumaczeń w haśle: koń
(1.3) zobacz listę tłumaczeń w haśle: konik polny
(1.4) zobacz listę tłumaczeń w haśle: konik morski
źródła: