biegun

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj
Podobna pisownia Podobna pisownia: Biegun

biegun (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈbʲjɛɡũn], AS[bʹi ̯egũn], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.i → j  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) miejsce z jakiegoś względu najdalsze lub posiadające najbardziej ekstremalne cechy; zob. też biegun w Wikipedii
(1.2) jeden z dwóch punktów na powierzchni obracającego się ciała niebieskiego, przez które przechodzi jego obrotu
(1.3) element takich przedmiotów jak koń na biegunach, lub fotel bujany, wygięty pręt na którym buja się dany przedmiot
(1.4) fiz. zob. biegun magnetyczny
(1.5) fiz. zob. biegun elektryczny

rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy

(2.1) szybki koń wierzchowy[1]

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(3.1) rel. wyznawca jednego z odłamów staroobrzędowców
odmiana:
(1.1-5)
(2.1)
(3.1)
przykłady:
(1.2) O tej porze roku na biegunie trwa dzień polarny.
(1.3) Ten fotel bujany nadaje się tylko do wyrzucenia, jego bieguny strzaskane.
(1.4) Bieguny przeciwne przyciągają się.
składnia:
kolokacje:
(1.1) biegun zimna / niedostępności
(1.2) biegun polarny / południowy / północnyzdobyć biegun
synonimy:
(3.1) strannik
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. biegunowość ż
przym. biegunowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło biegun w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.